चोच जयाने दिधली बाळा
चोच जयाने दिधली बाळा घास द्याया विसरलेला कळुनी येता चूक आपुली देव नाही जेवलेला अनंत कोटी जीव जिवांचा पोशिंदा तो प्रभू एकला सर्वामुखी तो घास भरविता असेल शिणला चालुन थकला भूक आमची मिठी मारता गहिवरुनी तो व्याकुळलेला अश्रु ढाळित येता धावत सीमेवरती दिन मावळला चंद्रमौळी घर हे आपुले अंधारातच शोधित आला मिटल्या नयनी येईल स्वप्नी घास आपणा भरवायाला