दे रे कान्हा चोळी अन् लुगडी
अहो ऐका चतुरा अध्यात्माची कहाणी
किस्नाने भुलविल्या यमुनेवर गौळणी
ऐन दुपारी गौळण नारी आल्या यमुनेवरी
खुशाल सोडून दिल्या जळावर नक्षीच्या घागरी
वसने सुटली अलगद पडली ओल्या काठावरी
ठुमकत गोपी जळात शिरल्या उठली का शिरशिरी
गोपी न्हाण्यात होत्या दंग
तोच आला सखा श्रीरंग
गोळा करुन वस्त्र सारी
बसला चढून कळंबावरी
नको न्याहाळू नितळ काया ओलेती उघडी
दे रे कान्हा, चोळी अन् लुगडी
बालपणीची अल्लड नाती
मला कवळिले तू एकान्ती
अजुनी का तुज त्या खेळाच्या छंदाची आवडी?
ऐन वयाची किमया सारी
लाजवंती मी भोळी बावरी
कशी येऊ मी काठावरती मदनाची लालडी?
तूच दिली ही यौवनकांती
कशी लोचने आतुर होती
देहाहुन ही मुक्त भावना शरणागत बापुडी !
हात जोडिता बंधन तुटले
आता जिवाला मीपण कुठले?
आत्म्याने जणू परमात्म्याला अर्पण केली कुडी !