मनाचिया घावांवरी मनाची
जो तो आपापला येथे कुणी ना आधार मनाचिया घावांवरी मनाची फुंकर देह आंधळी कोठडी, बंदिवान झाले श्वास इथे कुणी कोणाची का उगा धरायाची आस वाटा वेगळाल्या वेड्या, वेगळ्या जाणार मानभंग आधि-व्याधी, नाना व्याप-ताप कुणी किती सोसायाचे नाही मोजमाप सुखे एकरंगी, दु:खे अनंत अपार अधांतरी विश्वाचाही संसार पोरका ज्याने रचियेला त्याला देई आर्त हाका तोच बुडवितो, तोच तारूनि नेणार