प्रपंच
मायबाप ! मायबाप !
माणूस होऊन जगणे थोडे जगून पहा
देवपणा तू सोडून खाली उतर जरा
मायबाप ! मायबाप !
तू नसल्याचा भास पसरला चहूकडे
दगडमातीच्या भिंतींमधुनी विहर जरा
मायबाप ! मायबाप !
सुखदु:खाचे झाले आता गाव जुने
या हसण्या-रडण्यामधुनी तू बहर जरा
मायबाप ! मायबाप !
या जगण्यातून काढून घे हे जहर जरा
उलट जरासा दु:खाचा हा प्रहर जरा
मायबाप ! मायबाप !
रडता रडता या ओठांवर कधीतरी
हसण्याचाही कर थोडासा कहर जरा
मायबाप ! मायबाप !
तेवत राहो माणुसकीचा एक दिवा
आठवणीतून माणूस होवो अमर जरा
मायबाप ! मायबाप !
अंगण होईल देव्हार्यासम पावन हे
वेलीवरल्या पानफुलांतून डवर जरा
मायबाप ! मायबाप !